....

سال هفتاد و نه ترم دوم دانشگاه اولین باری بود که برای دیدن یکی از دوستانم به سر کلاس استاد علی ذاکری رفتم ، بسیار جدی و پرانرژی داشت تدریس می کرد ،کلاس طراحی ترم دو گرافیک بود و دانشجو ها نیز به این انرژی استاد پاسخ می دادند و خیلی خوب داشتند کار می کردند، موضوع کلاس طراحی خطی بود و سوژه نیز شخص مقابل بچه ها ؛ من در آن روزگار به علت سابقه ای که در طراحی داشتم بدون اجازه از استاد سر کلاس شروع به کار کردم و وقتی طرحم را به استاد نشان دادم علی رغم آنکه اطمینان داشتم که طرح بسیار خوبی است با این جواب روبرو شدم که ؛”این دیگه چیه، مگه نمی دونی موضوع کلاس چیه؛دفعه بعد که خواستی بیای سر کلاس از من اجازه بگیر” با ناراحتی کلاس را ترک کردم و طرحی را که کشیده بودم به استاد دیگری نشان دادم که بسیار از جانب او مورد تمجید قرار گرفت ، با خود قرار گزاشتم تا هفته بعد به کلاس علی ذاکری بروم تا خود را به او اثبات کنم ؛ رفتار مثبت و اخلاق بسیار خوب او به رغم جدیت و قاطعیت فوق العاده اش در اجرای برنامه های دقیقی که برای دانشجویان داشت، مرا تا حدی جذب کرد که تا پایان دانشگاه درآن مقطع بر سر تمامی کلاسهایش در تمامی مقاطع تدریسش حاضر شدم و همیشه سعی کردم تا بهترین کلاسش باشم . هرچند هیچگاه با او کلاسی در برگه حذف و اضافه من ثبت نشد. بیشک علی ذاکری تأثیرگزارترین شخص زندگی ام بوده است ،تا حال ندیدم کسی در عرصه نقاشی کشورمان دارای سطحی باشد و علي ذاكري را به توانایی و استادی نستاید و تا حال ندیدم کسی علي ذاکري را بشناسد و از او به نیکی یاد نکند.نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم